Dyktando – prehistoria czy dobry zwyczaj?

Biblioteka miejska w Mrągowie była organizatorem dyktanda dla osób dorosłych. Tekst przygotowała Katarzyna Enerlich. Pisarka podyktowała je zebranym osobom w Sali ORBITA, w Mrągowskim Centrum Kultury. Po zakończonym dyktandzie, udało mi się porozmawiać z uczestnikami wydarzenia.

W naszych kuluarowych dyskusjach, przyznałam się do faktu, że nie odważyłabym się stanąć w takie szranki. W dzisiejszych czasach, mamy tę możliwość, że ortografię sprawdza za nas program komputerowy. Doszliśmy wspólnie do wniosku, że z jednej strony jest to wygodne, a z drugiej – nieco nas uwstecznia. Kiedyś więcej pisaliśmy ręcznie. Gdy nie wiedzieliśmy co wstawić na przykład: „u” otwarte, czy zwykłe? – próbowaliśmy to sprawdzać za pomocą „pamięci ręki” . Po prostu zapisywaliśmy obie wersje danego słowa na papierze i zastanawialiśmy się, która wersja nam lepiej pasuje? Zdawaliśmy się na naszą intuicję i ona nas nie zawodziła.

Jak zauważyła to jedna z uczestniczek dyktanda, było to możliwe tylko dlatego, że wówczas dużo pisało się ręcznie. Dziś klawiatura komputera lub ta w telefonach wypiera tę umiejętność. Okazuje się, że to, co wydaje się być usprawnieniem i wygodą, nie zawsze jest lepszym wyjściem. Może warto powrócić do dobrych zwyczajów, by nie tylko język był giętki ale i ręka była sprawna, a nasz mózg ćwiczony?

Nasi uczestnicy, oczekując na podliczenie punktów, a raczej ilości popełnionych błędów (wygrywał ten, kto miał ich jak najmniej), byli w radosnym nastroju. Przyznali się, że takie „zawody” ich rozwijają i lubią pisać ręcznie, trzymać w dłoniach długopis, choć dla wielu to małe narzędzie jest już prehistorią.

Przypomniały mi się dawne lekcje kaligrafii oraz poprawnego pisania. Trochę za tym zatęskniłam, bo ja w pewnym sensie, stałam się swego rodzaju „klawiszowcem”. Najbardziej lubię utrwalać słowa w komputerze, który stał się dla mnie maszyną do pisania. Z racji wykonywanego zawodu, niektóre dokumenty, nadal sporządzam ręcznie. Moje pismo dalekie jest od ideału, a i zdarzają mi się błędy ortograficzne, które muszę poprawiać.

Pozazdrościłam uczestnikom dyktanda odwagi i takiej pisemnej pasji. Może kiedyś i ja zasiądę w mrągowskiej ORBICIE i wsłucham się w głos Katarzyny Enrlich by złapać wypowiadane słowa i bezbłędnie przelać je na papier? Gratuluję wszystkim uczestnikom, że podjęli się dobrowolnie wyzwania, jakie niesie za sobą publiczne sprawdzenie swoich umiejętności ortograficznych. Agnieszka Beata Pacek

Zdjęcia A. Pacek